Οχτακόσια μάτια… γεμάτα δάκρυα

Γράφει ο Τάσος Σεβαστιάδης

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, είτε το θέλησε είτε όχι, προκάλεσε έναν τρομερό σεισμό με τη δήλωσή του: τετρακόσια παιδιά, που έτριβαν τη μούρη τους πάνω στα βιβλία, που ξενυχτούσαν και πάλευαν με αγωνία για να περάσουν στα πανεπιστήμια και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, δεν έκαναν τελικά την εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Δεν ξέρω αν αυτή η δήλωση άγγιξε τη συνείδηση κάποιων από τη «λαοθάλασσα» που πλημμύρισε τη συναυλία μιας γνωστής αοιδού. Τα μέσα της διαστρέβλωσης συνειδήσεων θέλουν να την παρουσιάζουν τάχα ως κάτι αντίστοιχο με τις μεγάλες λαϊκές συναυλίες και τους κορυφαίους καλλιτέχνες του λαού μας — τον Μητροπάνο, τον Νταλάρα, την Αλεξίου και τόσους άλλους. Μα, αν θέλετε τη γνώμη μου, εκείνη η «λαοθάλασσα» δεν είχε πολύ αλάτι. Ήταν μια θάλασσα στείρα, χωρίς το βάθος και το αποτύπωμα εκείνων των στιγμών που κάποτε τραγουδούσε μαζί ένας ολόκληρος λαός.

Όμως το ζητούμενο δεν είναι η συναυλία. Το ζητούμενο είναι τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Ανάμεσα στα τετρακόσια παιδιά, εννέα είχαν περάσει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών.

Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη απογοήτευση από αυτή; Αυτά τα παιδιά μπήκαν με τη θέλησή τους στη δοκιμασία ενός από τους σκληρότερους αγώνες της ζωής τους. Διάβασαν ατελείωτες ώρες, ξενύχτησαν, στερήθηκαν, αγωνίστηκαν, στάθηκαν όρθια απέναντι στην αγωνία των εξετάσεων και, τελικά, τα κατάφεραν. Στάθηκαν παλικάρια.

Και ύστερα, όταν άνοιξε μπροστά τους η πόρτα του πανεπιστημίου, βρέθηκε μπροστά τους ένας άλλος τοίχος. Ένα απρόσωπο και ανάλγητο κράτος, που τόσα χρόνια έχει φορτώσει στις πλάτες του λαού δυσκολίες, στερήσεις και απογοητεύσεις, έρχεται τώρα να πει «όχι» σε αυτά τα παιδιά — στους αυριανούς επιστήμονες, στους αυριανούς γιατρούς, στους ανθρώπους που ονειρεύτηκαν να προσφέρουν και να δημιουργήσουν.

Και τότε δεν γκρεμίζεται απλώς μια εγγραφή σε ένα πανεπιστήμιο. Γκρεμίζεται ένας ολόκληρος κόσμος. Ένας κόσμος που κάθε παιδί είχε χτίσει μέσα του με κόπο, ελπίδα και όνειρα. Γκρεμίζονται νύχτες ατελείωτες πάνω από ένα βιβλίο, η αγωνία μιας μάνας, η προσμονή ενός πατέρα, οι θυσίες μιας οικογένειας. Γκρεμίζεται εκείνη η μικρή, προσωπική πατρίδα που κάθε νέος χτίζει μέσα στην ψυχή του και την ονομάζει «μέλλον».

Δεν με νοιάζει το κράτος τους. Έτσι κι αλλιώς, ένα κράτος που δεν στέκεται δίπλα στα παιδιά του, που αφήνει τα όνειρά τους να συντρίβονται πάνω στην αδιαφορία και την αδικία, δύσκολα μπορεί να απαιτεί από αυτά πίστη και εμπιστοσύνη.

Θα ήθελα, όμως, να είχα τη δύναμη να σταθώ απέναντι σε αυτή τη νεολαία. Να κοιτάξω στα μάτια αυτά τα παιδιά — αυτά τα οχτακόσια μάτια, γεμάτα δάκρυα — και να τους πω κάτι απλό:

Μην το βάλετε κάτω.

Μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει πως το όνειρό σας τελείωσε επειδή κάποιοι σας έκλεισαν μια πόρτα.

Χτίστε ξανά.

Χτίστε, όπως έχτισαν οι πρόγονοί μας τις Θερμοπύλες της αξιοπρέπειας και τα νέα Χάνια της Γραβιάς, εκεί όπου ο άνθρωπος, όταν όλα μοιάζουν χαμένα, βρίσκει μέσα του τη δύναμη να αντισταθεί.

Και κάντε το δικό σας χρέος απέναντι στο αύριο: να μη χρειαστεί κανένας άλλος νέος άνθρωπος να γευτεί την ίδια πίκρα, να δει το όνειρό του να συντρίβεται λίγο πριν το αγγίξει.

Γιατί τα όνειρα των παιδιών δεν είναι αριθμοί σε έναν κατάλογο. Δεν είναι θέσεις, εγγραφές και στατιστικές. Είναι ζωή.

Και όταν ένα όνειρο γκρεμίζεται, δεν δακρύζουν μόνο δύο μάτια. Δακρύζει ένας ολόκληρος κόσμος.

1 Οκτώβρη 2026