Μαγικό «Σκοτσέζικο Ντούς». Σαν το Καστράκι δεν έχει. *Γράφει ο Μάκης Λιοσάτος
Με ρωτάνε πολλοί φίλοι γιατί δεν αρθρογραφώ εδώ και αρκετό καιρό, παρά μόνο γράφω κάποιες κριτικές δίσκων και ενημερώνω για τα σημαντικότερα events, στο Gpradio.gr. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτό, κυρίως όμως ένας. Δεν ήθελα να ασχολούμαι άλλο με τα αρνητικά που συμβαίνουν στον τόπο μας. Κουράστηκα και ίσως να κούρασα κιόλας. Οπότε περίμενα υπομονετικά μια ωραία στιγμή, που θα με έβαζε ξανά στη διαδικασία να περιγράψω εικόνες και συναισθήματα.
Κι αυτή ήρθε με τον καλύτερο τρόπο. Μια θεατρική παράσταση. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης μας τίμησε πάλι με την παρουσία του στα Γρεβενά, την Δευτέρα 8 Ιουλίου.
Υπό τις οδηγίες του μαέστρου Λευτέρη Πλασκοβίτη, ένα υπέροχο cast ηθοποιών, μας παρουσίασε την κωμωδία της Χρύσας Σπηλιώτη, «Σκοτσέζικο Ντούς».
Ένα πανέξυπνο έργο που μέσα από το ξεμπρώστιασμα του κόσμου του θεάτρου, πίσω από τα φώτα, οδηγεί τελικά σε ένα λυτρωτικό ξεγύμνωμα την ψυχή του θεατή.
Μετά από μια άνευρη είσοδο, στην σχετικά αδύναμη αρχή του κειμένου, ο θίασος πήρε σιγά σιγά τα πάνω του και μας συνεπήρε μαζί του. Κι όταν πια γνωρίσαμε για τα καλά τους χαρακτήρες, το γέλιο ήτανε άφθονο και ανεπιτήδευτο. Όπως της πρέπει μιας ελληνικής κωμωδίας.
Στο δυνατό φινάλε, έδωσαν όλοι ρεσιτάλ και μας απογείωσαν. Το χειροκρότημα του κοινού ζεστό, όπως άξιζε σε έναν τόσο άξιο θίασο.
Βέβαια σε όλο αυτό το σκηνικό, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε όπως πάντα και το Καστράκι. Ένα από τα πιο όμορφα θέατρα του κόσμου, που εκτός από φυσική ομορφιά διαθέτει και άψογη ακουστική. Είναι εύκολο να μαγευτείς σε αυτό τον χώρο. Φροντίζουν για αυτό οι πυγολαμπίδες, οι νεράιδες και τα αερικά που κυκλοφορούν τριγύρω . Άλλα μήπως νεράιδες και αερικά δεν είδαμε κι απάνω στη σκηνή, ένα σωρό ;
Να είστε καλά καλοί μας φίλοι. Και όπως πάντα να μας ξανάρθετε.
«Α tout a l’heure», που λέει κι ο Κωνσταντίνος στη διαφήμιση…
Υ.Γ. Είναι προφανές ότι ο χώρος του θεάτρου, φωνάζει πως χρειάζεται ανακαίνιση. Ελπίζω μετά τις χρήσιμες προσθήκες της γέφυρας και τα ωραία παγκάκια, αυτό να είναι η επόμενη κίνηση. Όπως ελπίζω ότι θα συνεχιστεί και η επιστροφή των Γρεβενών στον πολιτισμό και ειδικότερα το θέατρο. 14 χρόνια αποχής από αυτό τον πλούτο, ήτανε πολλά…
