28η Οκτωβρίου 1940.
Μια επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος.
28η Οκτωβρίου 1940. Μια επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος. Η σημερινή επέτειος αποτελεί έναν από τους λαμπρότερους σταθμούς της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κορυφαίο σύμβολο εθνικής ομοψυχίας. Ξημέρωσε μια ιδιαίτερη μέρα για όλη την Ελλάδα και τα Γρεβενά, που θεωρείται το προπύργιο της ελληνικής επανάστασης τα οποία χρησίμευσαν για τους μαχητές της κυρίως Ελλάδας, ως το φυσικό τους φρούριο από τους εχθρούς, καθώς οι Γρεβενιώτες επαναστάτες, που είχαν πάρει τα βουνά, φύλαγαν καλά τις κύριες διαβάσεις της Πίνδου, αποτρέποντας έτσι πολλές φορές τις μαζικές μετακινήσεις των Τούρκων προς την επαναστατημένη Ελλάδα αλλά και κατά τη νεότερη ελληνική ιστορία, της πρώτης νίκης εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, στη στρατηγική θέση της τοποθεσίας Ανίτσα.
Το «Έπος του Σαράντα» ενεργοποίησε το Ελληνικό φιλότιμο και το πρωτοφανές αίσθημα εθνικής ενότητας. Οι Έλληνες ενωμένοι κάτω από τη γαλανόλευκη με το σταυρό και εμπνευσμένοι από το αιώνιο φως του ελληνισμού, επιτελούν θαύματα και ευημερούν ελεύθεροι!
Ο ένδοξος Ελληνικός στρατός, υπό τη Σκέπη της Παναγίας, προσηλωμένος στα ιδανικά της ελευθερίας, πάντα έτοιμος και πάντα ξάγρυπνος περίμενε έναν νέο άφρονα εισβολέα με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια ζεστασιά στην καρδιά στις ίδιες αιματοβαμμένες βουνοκορφές της Πίνδου όπως τότε, όπου οι επαναστατημένοι Έλληνες πρόγονοι εναντίον των Οθωμανών, μπόρεσαν να απελευθερώσουν και να επεκτείνουν τα σύνορα της χώρας μας.
Με τον τιτάνιο αγώνα τους αναθέρμαναν την ελπίδα των σκλαβωμένων λαών, αφύπνισαν τις υπερατλαντικές συνειδήσεις, και καταρράκωσαν τον μύθο του αήττητου των δυνάμεων του σκότους. Η θυσία των, όχι και τόσο μακρινών, προγόνων μας αποτελεί ένα παράδειγμα αντίστασης, ένα «ΟΧΙ» που αντηχεί βροντερό στις ψυχές του ελληνικού λαού.
Είναι αυτές οι στιγμές που μας κάνουν να αγαπάμε την πατρίδα μας περισσότερο και να έχουμε πίστη στον Θεό.
Γράφει σχετικά ο Ι. Μεταξάς στο ημερολόγιό του: «Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει, έστω και χωρίς καμία ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει».
Αυτό το «πρέπει» αφορά εμάς. Η συνειδητοποίηση ότι πρέπει εμείς και μόνο εμείς να καταβάλουμε το κόστος του ανεξάρτητου εθνικού βίου. Τούτο συνιστά δικό μας χρέος.
«Πρέπει», να αγαπήσουμε τον τόπο μας και την Πατρίδα μας σε βάθος. Να συνδεθούμε πιο στενά με τις ρίζες μας, για να συμβάλλουμε στην ευημερία ολόκληρης της κοινωνίας.
«Πρέπει», αυτή τη ″χωρική κατασκευή″ που κληρονομήθηκε από τις εποχές που τα πάντα καταλαμβάνονταν με τη βία να την υπερασπιστούμε αν χρειαστεί, ως θηρία.
«Πρέπει», πολλά από τα περιουσιακά ιστορικά σημεία αναφοράς να αποτελούν τα υλικά και άυλα ίχνη του παρελθόντος που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας. Να τα διατηρήσουμε και να τα αναδείξουμε. Ένα τέτοιο σημείο της τοπικής μας ιστορίας, όπου συνδέθηκε με τη σημερινή μας Εθνική επέτειο αποτελεί η Ανίτσα, το ιστορικό ορόσημο που καταγράφηκε η πρώτη νίκη εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Εκεί που όταν φτάσεις σε πιάνει δέος από τα επιβλητικά απάτητα βουνά από τον εχθρό. Εκεί που ακόμα μέχρι και σήμερα κατά τη διάρκεια του μανιασμένου αέρα ακούγονται οι ήχοι από τις κραυγές των Ελλήνων ηρώων της μεγάλης αντεπίθεσης.
Αυτό το «πρέπει» λοιπόν αποτελεί μονόδρομο. Συνεπάγεται θυσίες τις οποίες συνειδητά οφείλουμε να καταβάλλουμε, αν όχι με ενθουσιασμό όπως οι προπάτορές μας το 1940-1941, τουλάχιστον με την επίγνωση πως αυτό θα αναμένουν εκείνοι από εμάς.
Ώστε να δώσουμε στα παιδιά και στα παιδιά των παιδιών μας την περηφάνια να μιλάνε για εμάς με την ίδια αίσθηση χρέους και σεβασμό με τον οποίο εμείς οι ίδιοι μιλάμε για την γενιά του 1940.
Δημήτριος Γ. Μπέης
