«Σου λέω ότι σε πιστεύω… αλλά το δείχνω;»
Οι περισσότεροι γονείς λένε στα παιδιά τους φράσεις όπως «σε πιστεύω», «μπορείς να τα καταφέρεις», «είμαι περήφανος για σένα». Είναι λόγια σημαντικά, λόγια που κάθε παιδί έχει ανάγκη να ακούσει.
Ωστόσο, τα παιδιά έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα:
δεν ακούν μόνο τα λόγια των γονιών τους, παρατηρούν κυρίως τη στάση τους.
Έτσι μπορεί να συμβεί το εξής παράδοξο: ένας γονιός να λέει στο παιδί του ότι το εμπιστεύεται, αλλά ταυτόχρονα να παρεμβαίνει συνεχώς, να διορθώνει κάθε του προσπάθεια, να ανησυχεί υπερβολικά ή να προσπαθεί να ελέγξει κάθε μικρή του απόφαση.
Σε τέτοιες περιπτώσεις το μήνυμα που φτάνει στο παιδί δεν είναι αυτό που ειπώθηκε, αλλά αυτό που μεταδόθηκε μέσα από τη συμπεριφορά:
«Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορείς μόνος σου».
Η εμπιστοσύνη, όπως και η αγάπη, δεν μεταδίδεται μόνο με λόγια· μεταδίδεται κυρίως με τον τρόπο που επιτρέπουμε στο παιδί να δοκιμάσει, να κάνει λάθη, να αποτύχει και να ξαναπροσπαθήσει.
Για έναν γονιό αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Η επιθυμία να προστατεύσουμε τα παιδιά μας είναι βαθιά ανθρώπινη. Όμως υπάρχει μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και στον υπερβολικό έλεγχο.
Όταν ένας γονιός πραγματικά πιστεύει στις δυνατότητες του παιδιού του, τότε σταδιακά κάνει λίγο χώρο. Δεν αποσύρεται από τη ζωή του παιδιού, αλλά στέκεται δίπλα του με έναν διαφορετικό τρόπο: περισσότερο ως στήριγμα και λιγότερο ως καθοδηγητής.
Και αυτό είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορεί να λάβει ένα παιδί:
όχι μόνο να ακούσει ότι το πιστεύουν, αλλά να το νιώσει μέσα από τη στάση των ανθρώπων που το μεγαλώνουν.
Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας
